“สายน้ำตา” โดย..พิณจันทร์

“สายน้ำตา”

สายฝนเทลงมาเหมือนฟ้ารั่ว
มองไปทั่วมืดมิดฟ้าปิดแสง
ลมกรรโชกผสมมาปะทะแรง
แต่ใจแห้งหดหายสลายลง

สายฝนฉ่ำเย็นชื้นสดชื่นผิว
สายลมปลิวใบไม้งามคล้ายหงส์
สายไอกรุ่นละมุนหอมกาแฟชง
สายตาคงมองน้ำข้ามฝั่งแล

เฝ้าครุ่นคิดปีนี้ไร้ที่หวัง
น้ำท่วมขังอีกหนผู้คนแย่
เมื่อปีกลายน้ำท่วมมากลำบากแท้
ปีนี้แค่ปลายฝนน้ำล้นมา

ราชการมีรายได้จ่ายประจำ
แต่คนทำ งานส่วนตัว ปวดหัวกว่า
กรรมกรชาวสวนชาวไร่นา
รัฐเยียวยาเพียงน้อยซ้ำคอยนาน

น้ำปีกลายท่วมขังของพังหมด
รายได้ลดหมดเงินน้ำเดินผลาญ
น้ำปีนี้ไม่มีเงินเดินกิจการ
เหลือเพียงบ้านกับรถอาจหมดตัว

สายฝนหยุดสุดท้ายเหลือสายน้ำ
หลั่งรินซ้ำจากตาเหมือนฟ้ารั่ว
เสียงสะอื้นดังมาพามืดมัว
มองฟ้าทั่ว ยิ่งยั่วหมอง ฉันร้องไห้

พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)
18/9/2555

"เพียงฝัน" โดย..พิณจันทร์

“เพียงฝัน”

พเนจร ตามใจ ไม่สิ้นสุด
หาที่หยุดเรื่อยไปไกลสุดกู่
สุดปลายทางนางใดใช่พธู

หรือเพียงผู้พักใจในคราวนั้น

ฟังคำถ้อยน้อยเนื้อเหลือเพียงพี่
ดวงฤดีเปลี่ยวเหงาไร้เงาฝัน
เพียงค่ำนี้พี่ชายหมายใจจันทร์
สุดจะสรรคำพจน์สะกดมา

เพียงพิณน้อยคอยคู่ไร้ผู้เล่น
เพียงจันทร์เพ็ญแสงน้อยจินต์ด้อยค่า
เพียงลิขิตนิมิตคำต่ำปัญญา
เพียงค้นหาคำส่องประคองตน

เพลงกวีพี่ชายเรียงร่ายล้ำ
ความเจ็บช้ำสุดหล้าน้ำตาหล่น
หากค่ำนี้พี่ชายหมายเพียงยล
ความหมองหม่นโยนให้น้องทดลองใจ

ตราบนิรันดร์ฝันนี้ทุกที่ฝัน
ชายหมายมั่นหญิงงามจนหวามไหว
ร่ายลำนำย้ำหาด้วยอาลัย
หรือซ่อนนัยเพียงฝันเท่านั้นเอง.

ขอบคุณค่ะ..เพียงพิณจันทร์ เท่านั้นเอง...8/10/2555

“แม่” โดย..พิณจันทร์

“แม่”

รักใดใด หรือจะเท่า รักของแม่

ลูกแย่แย่ แม่ยังรัก ไม่ผลักใส

ลูกเลวเลว วันนี้ มีถมไป

ลูกดีดี จงตั้งใจ ตอบแทนคุณ

แม่ไม่ดี ไม่มี อยู่ในโลก

แม่อุปโลก ยังถนอม ยอมตักหนุน

แม่ไม่เลี้ยง อย่าเสียใจ ให้การุณ

จงเจือจุน ท่านบ้าง ในทางควร

เพราะมีเขา เราได้เกิด เป็นมนุษย์

สุดที่สุด สูงส่ง จงคิดหวน

คนที่บอก "ไม่มีแม่" จงทบทวน

ทุกผู้ล้วน เกิดจากไข่ ในท้องแม่..

โดย..พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

"ทิ้งลูกอ่อน แม่ออนไลน์" โดย..พิญจันทร์

"ทิ้งลูกอ่อน แม่ออนไลน์"

กลับมาดู แลแม่ ที่แก่เฒ่า
ทุกวันเฝ้า เพื่อนเฟส แมทเสทหา
ทั้งออนไลน์ สายไม่ว่าง ตลอดเวลา
ทิ้งให้แม่ แก่ชรา ตั้งตาคอย

กลับมาเป็น ตัวตน เธอคนเก่า
เลี้ยงลูกเต้า เจ้าทิ้ง เด็กหญิงหงอย
อยู่บ้านนอก คอกนา บ้านป่าดอย
เงินเดือนน้อย ส่งให้ พอได้กิน

กลับมาสู่ เรือนรัง ความหลังเถิด
ให้เขาเกิด มาแล้ว แพ้วถวิล
เสียงร้องไห้ หาแม่ ไม่ได้ยิน
แม่ยังผิน ออนไลน์ หมายตบตา

เงินเดือนออก บอกค่าเน็ต เฟสรออยู่
น่าอดสู นมลูก ยังถูกกว่า
แต่งตัวสวย รวยเพื่อน เยือนดารา
โทรศัพท์ มีราคา หามาใช้

เป็นสิทธิ ส่วนตัว ดี-ชั่วเจ้า
ไม่เกี่ยวเรา อดสู ดูไม่ไหว
มองเห็นแม่ แก่เฒ่า เราเข้าใจ
มองเห็นเด็ก ตาใสใส ปวดใจเกิน

กลับไปเถิด กลับไป ใช้ชีวิต
ความถูก-ผิด มีทุกคน อย่าได้เขิน
แบ่งออนไลน์ แบ่งเฟส เขตเพลิดเพลิน
หากคิดได้ ให้เจริญ ในความจริง...

โดย...พิณจันทร์ กระต่ายชมแข

"ปลอบใจฟ้า" โดย..พิณจันทร์

ปลอบใจฟ้า

พายุโหม กระหน่ำ ฉ่ำเม็ดฝน
ฟ้าเบื้องบน เศร้าหมอง ร้องไห้หรือ
ถึงต้องหลั่ง น้ำตา มาระบือ
เสียงกระพือ ห่าฝน ท่วมหนทาง

เจ็บอันใด หรือฟ้า น้ำตาร่วง
ไปหลงบ่วง ใจใคร ให้หม่นหมาง
มองหยาดฝน หล่นพื้น สะอื้นพลาง
น้ำตาฟ้า กระทบร่าง เสียงครางครวญ

ฟ้าจ๋าฟ้า เช็ดน้ำตา ไหล่ข้าเถิด
สองเราเปิด ใจฟัง ความหลังล้วน
ต้องอกหัก รักคุด สุดรัญจวน
ร่ำไห้หวน คิดถึงเขา ใจเฝ้ามอง

หยุดร้องไห้ เสียใจ เขาไปแล้ว
วันนี้แคล้ว จากกัน อย่าพลันหมอง
มาปลอบใจ ให้กัน หมั่นประคอง
เพียงเราสอง หยุดร้องนะ..นะอายคน

เสียงครืนครืน ฟ้าคำราม สุดห้ามไหว
เสียงหัวใจ ฉันสะอื้น พื้นสับสน
น้ำตาฟ้า น้ำตาฉัน พลันปะปน
ร้องไห้จน เมฆฝนผ่าน สะท้านเลย

ก้มหน้ามอง ที่คล้องใจ อาลัยนัก
มองคนรัก หักไม่ไหว โอ้ใจเอ๋ย
ฉันรักเธอ มากล้น จนใจเคย
คิดว่าเธอ เคียงเขนย..ยากเอ่ยลา

โดย...พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

"เป็นอะไร??" โดย..พิณจันทร์

“เป็นอะไร??”
เหนื่อยมั้ย..ทำอะไรไม่มีใครเห็น
เหนื่อยมั้ย... กับสิ่งที่เป็นอยู่
เหนื่อยมั้ย....ทุกครั้งน้ำตาหลั่งลงพรั่งพรู
มีใครรู้..บ้างมั้ยใจต้องการ

ท้อแล้ว...ใจนี้ที่สับสน
ทุกทุกคนทำไมไม่สงสาร
ฉันเหงา...ว้าเหว่มาเนิ่นนาน
คืนวันผ่าน...สะท้านใจ ไร้ทิศทาง

มองหา..มองใจ..ไม่เห็น
ซ่อนเร้น..อยู่ไหน ไกลห่าง
ผ่านชม เพียงนิด..ชิดจาง
อ้างว้างลางเลือน...เหมือนเดิม

ออกไป..ให้พ้น..ความเหงา
ความเศร้า ขออย่า..มาเพิ่ม
เสียใจ..อย่าได้ ต่อเติม
ผิดหวัง อย่าเริ่ม...เจิมใจ

คิดถึง..รู้มั้ย??..ใจหา
ได้โปรด..กลับมา ได้ไหม
ขอร้องนะ..อย่าพึ่ง..จากไป
ฉันไม่..มีใคร ..ฉันกลัวแล้ว...

รักเธอมาก...ฝากชีวิต ทุกสิทธิ์ให้
พร้อมหัวใจ เคียงกาย...หายใจแผ่ว
แม้หนทาง โบยบิน ไร้สิ้นแวว
ชาตินี้แคล้ว..ชาติหน้า มาใหม่ครอง

...สัญญา..

โดย..พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)

“ยอมจำนนฟ้าดิน” โดย..พิณจันทร์

“ยอมจำนนฟ้าดิน”

เป็นชะตาฟ้าลิขิตชีวิตฉัน
ได้พบกัน เพียงพบต้องลบหนี
เพียงหนึ่งใจสองเราเท่าที่มี
เพียงหนึ่งที่รักให้รักได้มา

กว่าจะรู้ใจตนก็จนสาย
รักมากมายกายหมองต้องรักษา
เพราะห่วงใยเขามากยามจากลา
กังวลหาเวลากินไม่ยินยล

ทำทุกอย่างทางใจเพียงใกล้ชิด
เพื่อนสนิทถามไปให้สับสน
กลัวว่าเธอจะมีใครอีกคน
ใจร้อนรนทนไม่ไหวถึงได้ตาม

ไม่อยากเห็นแต่เห็นที่เป็นทุกข์
เขาสนุกข้องใจให้ไถ่ถาม
กลายเป็นสิ่งหมองใจในทุกยาม
เมื่อเขาห้ามตามไปไม่ให้เจอ

จะทำใจได้หรือเขาคือรัก
ไม่อาจหักใจเฉยเคยเสนอ
รักของเขาไม่เท่าฉันที่รักเธอ
น้ำตาเอ่อทุกครั้งที่นั่งมอง

เป็นชะตาฟ้าลิขิตไร้สิทธิ์นั้น
ที่ตัวฉันไม่เป็นเช่นเจ้าของ
ฟ้าไม่ให้ฉันกับเธอเป็นคู่ครอง
เกิดชาติหน้าฉันขอจองเป็นคู่เธอ

โดย..พิณจันทร์ กระต่ายชมแข

“ผีกลางวัน..ฉันไม่เอา” โดย..พิณจันทร์

“ผีกลางวัน..ฉันไม่เอา”

ต่อไปนี้จะเขียนใจไม่มีสน

จะเล่นกลซ่อนใจรักใคร่หา

จะบอกรักใครใครใส่อักษรา

จะออดอ้อนวาจาว่ารักจริง

ต่อไปนี้จะควักใจออกให้หมด

จะเชียนจดไม่อายชายหรือหญิง

จะหลอกล่อขอใจให้เหมือนลิง

จะรีบวิ่งดักหน้าอ้าแขนรอ

ต่อไปนี้จะกอดใจและไม่ปล่อย

จะค่อยค่อยร้อยใจในห้องหอ

เปิดกลุ่มปิดชิดใกล้ไว้ให้พอ

จะไม่ท้อหารูปไว้จูบเธอ

ต่อไปนี้จะอดนอนเขียนกลอนฝาก

เขียนรักมากอยากทำให้พร่ำเพ้อ

จะแกล้งบอกออกไขใจละเมอ

จะขอเบอร์โทรศัพท์ไว้จับใจ

หลังจากนี้ไม่มีใครในชื่อเก่า

จะไม่เอาคนนั้นสัญญาให้

ว่าจะรักมั่นคงไม่หลงใคร

ใครจะมาใครจะไป..ช่างหัวมัน

ขอเริ่มต้นเป็นคนใหม่สดใสกว่า

ใครจะด่าว่าอย่างไรก็ไม่หวั่น

ที่ผ่านมาลวงหลอกบอกรักกัน

ผีกลางวันไปให้พ้นฉันคนจริง

ไปซะ..ไปให้พ้นนนนนนนน...

โดย...พิณจันทร์

"สิ้นฝนทนหนาว" โดย. พิณจันทร์

 "สิ้นฝนทนหนาว"

หนึ่งในร้อยคอยเคียงก็เพียงพี่

สิ้นฝนนี้หนาวมาอุราไหว

คิดถึงคนหายหน้าฟากฟ้าไกล

เป็นอย่างไรไม่เห็นซ่อนเร้นกาย

สายฝนพรำฉ่ำพื้นผืนนาไร่

สายฝนใจแห้งเหี่ยวเปลี่ยวใจหาย

สายใยรักรอพียงเธอเคียงกาย

สายใจพ่ายแพ้เขาเพราะเราจน

สายเอยสายทางผ่านสำราญก่อน

เสียงออดอ้อนห่วงใยในทุกหน

เสียงสั่งนางทางเดินเมินผู้คน

เสียงร้อนรนบ่นให้อย่าไปมอง

ฟังเพลงหนาวยังอุ่นรักหนุนกอด

กองไฟมอดยังคลายหนาวกายหมอง

กินอาหารหวานคาวคราวเป็นกอง

ไม่อิ่มท้องเท่าอิ่มรักเพียงพักพิง

สายฝนซาฟ้างามเข้าถามไถ่

สายฝนใจลุ่มหลงเอวองค์หญิง

สายเคยรักเปลี่ยนใจไม่แอบอิง

สายใจหญิงเสียใจรักไม่คืน

มองสายฝนหม่นคลื้มอึมคลึมหนาว

น้ำตาพราวฟ้าร้องน้องสะอื้น

สายวาทขาดแล้วไม่แคล้วยืน

หนาวใจฝืนไม่ไหวใจแหลกลาญ

โดย..พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)

“พิมปลาร้า” โดย..พิณจันทร์

“พิมปลาร้า”

ที่จำใจต้องทำใช่จำใจ
หมดสิ้นไร้หนทางก้าวย่างหา
แต่หนทางบางอย่างไม่นำพา
จึ่งต้องมาหาคู่อยู่เยอรมัน

มานะพยายามหามรุ่งค่ำ
อาหารร่ำสรรคิดเพ่งพิศหัน
ปลาตัวน้อยลอยคลองหนองน้ำนั้น
เธอแบ่งปันหมักปลาร้า..ตีตราไทย

ส่งตามร้านอาหารไทยในยุโรบ
บ้างเฉี่ยวโฉบข้ามทวีปรีบส่งให้
อเมริกาปลาร้าเขาติดใจ
รสชาดได้จากอีสานบ้านนาเรา

ใช้วิชาความรู้เป็นครูสอน
อยู่บ้านดอนขอนแก่นแดนเกิดเขา
ภาษาไทยสอนเก่งมิใช่เบา
เธอจึงเอาวิชามาทำกิน

เธอเก็บหอมรอมริบหยิบเงินล้าน
ส่งกลับบ้านให้แม่แท้ยังผิน
ไปทางไหนมีคนชมให้ได้ยิน
ใช้หนี้สินบินไปต้องใช้เงิน

หนึ่งตัวอย่างสาวไทยใช้ชีวิต
เดินทางผิดศีลไปไม่เคอะเขิน
ผิดหรือถูกสังคมทับถมเมิน
เธอเผชิญโชดชะตาลาแม่พิมพ์

ขอบคุณค่ะ
พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)
22 พ.ค. 2555

“ร่มสีเทา เขาเคยกาง” โดย..พิณจันทร์

“ร่มสีเทา เขาเคยกาง”

กางร่มสวยด้วยรักถักทอให้

ห้อมล้อมใจไม่ลืมปลื้มจนหลง

ลืมอดีตผิดปัจจุบันอันมั่นคง

เธอเจาะจงตรงฉันเหตุอันใด

ฟังเพลงเก่าเขาส่งลงที่อื่น

ทนขมขื่นถ้อยคำทำร้องไห้

เคยบอกฉัน..รักมากเกินกว่าใคร

แล้วทำไมทำฉันเจ็บช้ำทรวง

พูดทำไม วันนั้นให้มั่นหมาย

รักจนตาย หายไปให้แหนหวง

พูดทำไม รักนี้ไม่มีลวง

รักจนตาย คือบ่วง..แท้ลวงคน

เสียใจมาก..เสียใจมากที่สุด

หัวใจทรุดหยุดไม่ได้ร้องไห้หม่น

"เกิดก็นานทำไมได้ทุกข์ทน"

แลกใจตน..ให้คนย่ำ..เจ็บช้ำอาย

กอดหัวใจบอบช้ำเขาย่ำเหยียบ

บทกลอนเปรียบอ้อมแขนแทนความหมาย

ไม่มีแล้วคำว่า..รักจนตาย

ยอมแพ้พ่าย..รักแท้ก็แค่เงา

กางร่มสวยด้วยน้ำตาขอลาก่อน

แม้อาวรณ์จำใจไปจากเขา

"คนคนนี้ไม่ใช่ของของเรา"

""ร่มสีเทา""เขากางแยกทางแล้ว

..เสียใจมาก..มากที่สุด..

โดย..พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

“ดนตรีชีวิต” โดย..พิณจันทร์

“ดนตรีชีวิต”

ต่างชีวิต เหมือนดนตรี หลากสีสรร
ใช้ชีวิต ต่างกัน ต่างสรรแต่ง
ต่างเล่นเพลง ของตน จนหมดแรง
ไม่มีแบ่ง เพลงใคร มาได้เลย

ต่างชีวิต ต่างใคร ได้กำหนด
ใครใช้หมด วารวัย จากไปเฉย
หลายชีวิต ผูกพัน ความคุ้นเคย
ไม่กล้าเอ่ยลา ความจริง ที่วิ่งตาม

หลายชีวิต ตั้งใจ ออกไปสู้
ทิ้งความหลัง ฝังอยู่ รู้สิ่งห้าม
บางชีวิต โลดเล่น เป็นบางยาม
บ้างประนาม หยามเหยียด รังเกียจกัน

บางชีวิต เดินลำพัง ไร้ฝั่งถึง
หลายชีวิตไ ม่พึ่งใคร ไปถึงฝัน
แต่บางคน ยลไม่ถึง ยังดึงดัน
จนถึงขั้น ล้มหาย ตายก็มี

ต่างคนเล่น ดนตรี หวังมีสุข
เมื่อมีทุกข์ เข้ามา อย่าลาหนี
ใช้ชีวิต ของตน บนความดี
ทุกทุกที่ ดีเลวปน หนทางไป

ดั่งตัวฉัน เล่นดน ตรีมีชีวิต
มีถูกผิด มากล้น พอทนไหว
หากวันนี้ ใช้ชีวิต เดือดร้อนใคร
ขออภัย ในสิ่งทำ โปรดย้ำเตือน

โดย..พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)

“ใจยังรอ” โดย..พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

“ใจยังรอ”

(เหมือนลิเกโรงใหญ่ได้เล่นต่อ
กระต่ายขอเปิดใจยังไม่พ้น
ใจดวงน้อยลอยเคียงเพียงหนึ่งคน
รักเขาจนเสียงานวารเสียใจ)

...ตัวอักษรกลอนห่วงใยยังได้เขียน
ยังพากเพียรหารูปส่งจูบให้
โทรศัพท์รับสายไม่อายใคร
บ่อยครั้งใช้สายนานผ่านชั่วโมง

ทุกสิ่งลับจับต้องพี่น้องรู้
ต่างมองดูดีหรือไม่ในที่โล่ง
ขออย่างเดียวอย่าเอาญาติมาเกี่ยวโยง
ไม่ชี้โพรงให้กระรอกให้ออกเดิน

งานที่ทำนำส่งยังคงสวย
มีส่วนช่วยสองขั้นคนสรรเสริญ
ในยามนี้มีความสุขมากเหลือเกิน
เพื่อนหยอกเอิญยังกล้าว่ารักจริง

แต่เวลาผันผ่านสำราญเปลียน
ที่เคยเขียนกลับกลายหายทุกสิ่ง
เสียงโทรศัพท์ไม่ดังยังท้วงติง
กลายเป็นหญิงวิ่งไล่เอาใจมา

เมื่อทักท้วงดวงใจอยากให้คิด
กลายเป็นผิดสิทธิ์ใดให้ถามหา
ทั้งเสียใจร้องไห้เสียน้ำตา
ต้องรักษาป่วยใจในโรงพยาบาล

ต้องเป็นลมหงายหลังฟังคำพูด
เธอขอหยุดติดต่อขอเดินผ่าน
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยเอ่ยบริวาร
เครียดอาการลงกระเพาะเพราะรักพัง

(ขอได้โปรดอภัยต่ายได้เขียน
เพราะรักมากจึงพากเพียรเขียนความหลัง
แม้ความรักวันนี้ไม่จีรัง
แต่ใจยังรออยู่ไม่รู้ลืม)

โดย..พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

“รักคั่นเวลา” โดย..พิณจันทร์

“รักคั่นเวลา”

เพราะรักมากลำบากใจให้ปฎิบัติ
จึ่งสลัดใจห่างเดินทางหนี
คืนทุกอย่างทางเก่าที่เขามี
เหมือนก่อนที่ไม่มีเราเขาสุขใจ

เพราะรักมากห่วงมากจึงอยากเห็น
กลายกลับเป็นตามเฝ้าเขาไปไหน
เขียนข้อความตามดวงเพราะห่วงใย
เธอกลับไล่ไปให้พ้นสุดทนอาย

เพราะรักมากอยากให้เธอได้คิด
ก่อนลิขิตรักไว้ไม่สลาย
สองเราจะรักกันจนวันตาย
รักเราพ่ายเพราะอะไรเธอได้เมิน

ลำบากใจเพราะเธอแค่เพ้อรัก
รักแน่นหนักพูดไปไม่เคอะเขิน
ออกจากปากแต่ใจไม่ได้เชิญ
รักบังเอิญเพียงผ่านสำราญเจอ

ห่วงมากนักรักล้นกลัวคนเห็น
สิ่งที่เป็นความลับกลับเสนอ
แต่ความจริงวันนี้ ฉันรักเธอ
ไม่ได้เพ้อลวงหลอกบอกสัญญา

จำต้องจากเธอไปในที่สุด
รักไม่หยุดเพียงฉันมั่นคงหา
เขาแนมเหน็บเจ็บใจได้น้ำตา
บอกรักฉัน..คั่นเวลา..เท่านั้นเอง

โดย...พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)

“กลับไป” โดย..พิณจันทร์

“กลับไป”

ออกไปซะ ออกไปอย่าได้กลับ
เมื่อไม่รับ รักมากล้น ฉันขนให้
ทั้งชีวิตทุ่มเทให้หมดใจ
ไม่เคยคิดจะรักใครได้เท่านี้

ยอมเสียใจ ยอมร้องไห้ ยอมเจ็บช้ำ
ทั้งถ้อยคำ ประจาน สารลงนี่
ฉันหวงเธอ เธอหวงฉัน มาเป็นปี
คำพูดดีมีไหมให้ลงเอย

กลับไปเป็นตัวเองเคยเก่งสู้
ไปหาคู่ของตัวอย่ามัวเฉย
แค่รักกันไม่ได้อย่ารักเลย
ที่เธอเคยที่ไหน กลับไปซะ!!.

โดย..พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

“รักไม่จริง” โดย..พิณจันทร์

“รักไม่จริง”

เกลียดตัวเองยิ่งนักรักคนอื่น
รักไม่ยื่นให้ตัวจนมัวหม่น
รักทำไมมากมายเพียงหนึ่งคน
เขาไม่สนเราเลยไม่เคยจำ

แรกเขาตามเราไปในทุกหน
เพราะเขายลรูปสวยด้วยงามล้ำ
เขาแค่หลงกลอนหวานขานถ้อยคำ
เขาแกล้งทำห่วงใยส่งใจมา

เขาแกล้งหลอกบอกรักตระหนักไว้
หลอกลวงใจให้คิดนิมิตรหา
ให้เขียนกลอนไปลงเป็นหน้าตา
ไม่รู้ว่าเขาเล่นเราเป็นจริง

เขาแกล้งรักบอกรักรักที่สุด
เขาไม่หยุดวาจาล่าผู้หญิง
ส่งเพลงกลอนอ้อนทุกหนจนประวิง
เขามองสิ่งเราให้ ว่าไล่ตาม

เขาพูดเหน็บเจ็บนักยังรักเขา
ยังคอยเฝ้าห่วงใยเขาได้ห้าม
เขาด่าทอขอเลิกทางข้อความ
ยังคอยถามว่าทำไมไม่รักเลย

รักจนตายชั่วนิรันดร์สัญญาให้
ว่าจะไม่ลืมเลือนเหมือนนิ่งเฉย
แต่วันนี้เธอโกหกตลกเคย
ความรักเอ๋ยเข็ดนักรักไม่จริง

โดย...พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)

“เหงาใจ” โดย..พิณจันทร์

“เหงาใจ”

ค่ำคืนเหงาเคล้าหม่นจนเศร้าหมอง
เสียงนกร้องก้องไพรให้โหยหวล
หนาวกลางใจไร้ทิศทางครางรัญจวน
เสียงใครครวญปวดร้าว..ด้วยหนาวใจ

หนาวเหลือเกินเพลินใดก็ไม่หาย
หนาวรักพ่ายกายสั่นจนหวั่นไหว
หนาวใดอื่นหมื่นแก้แท้จากไป
หนาวฤทัยหนาวหนักไม่จักเลือน

หนาวน้ำคำย้ำมาว่ารักมั่น
สุดจะสรรหาใดให้สุขเหมือน
หนาวหวั่นไหวไกลห่างหนทางเยือน
สุดจะเตือนใจเจ้าใครเฝ้าคอย

หากหนาวนี้มีใจมั่นในรัก
หนาวใจจักเลือนหายคลายเหงาหงอย
แต่หนาวนี้เคยช้ำกลัวซ้ำรอย
อุ่นเพียงน้อยคล้อยเหน็บให้เจ็บอาย

หากหนาวนี้มีใจไม่รักแล้ว
คงไม่แคล้วหนาวหนักเมื่อรักหาย
ทั้งชีวิตทั้งใจให้เคียงกาย
เจ็บเจียนตายคลายอุ่นหนาวคุ้นมา

หนาวอื่นใดใจผ่านสะท้านหนาว
หนาวทุกคราวร้าวหมองจับจ้องหา
อยู่กับความหนาวเหน็บเจ็บอุรา
หนาวน้ำตาไหลล้นกอดตนเอง...

โดย..พิณจันทร์(กระต่าย ชมแข)

"ม่านไม้ไผ่" อาลัย "ม่านรักษ์" โดย..พิณจันทร์

"ม่านไม้ไผ่" อาลัย "ม่านรักษ์"
ฝากกลอนถ้อยร้อยคำลำนำเศร้า
สู่ยอดเขาทมึนยืนเฉียดฟ้า
คนกรุงไกลมองผ่านม่านน้ำตา
คำเอ่ยลาจากไปไม่หวนคืน

มองเมฆหม่นม่านใจจากไปแล้ว
เหลือเพียงแนวร่องฝนจนสะอื้น
ไร้เรี่ยวแรงแข็งใจให้หยัดยืน
ที่จะฝืนคอยหวังกำลังใจ

ม่านไม้ไผ่เมื่อได้เห็น ฉันเป็นสุข
ลืมความทุกข์ชั่วขณะลดละไข
แต่วันนี้ " ม่านรักษ์ " จักหายไป
มองม่านใจวันนี้ไม่มีเธอ

สุขทุกข์ใด " เคยฮ่วม " แฮงฮ่วมคิด
เพื่อนสนิทยังคิดถึงอยู่เสมอ
วานลบหอบกลอนให้เมื่อได้เจอ
" คิดถึงเน้ออ.." หมู่เฮา ยังเฝ้าคอย

โดย...พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)

“เฟสหรือเฟค” โดย..พิณจันทร์

“เฟสหรือเฟค”

(ต่ายขอโทษ เปิดใจใส่งานเขียน
ร้องไห้เจียนขาดใจอาลัยหา
หมดสิ้นแล้วทุกอย่างที่ผ่านมา
ไม่มีค่าความเป็นคนให้ยลเลย)

อยู่อย่างคนไร้ค่ายอมหน้าด้าน
ลาออกงานประจำที่ทำเฉย
งานพิเศษบอกงดทั้งหมดเคย
เรียนยังเอ่ยลาออกบอกยั้งพอ

ญาติพี่น้องข้องใจให้ไต่ถาม
เมื่อถึงยามเปิดใจเขาได้ขอ
“ ความเสียหายยังไม่มีที่มารอ “
จะไปง้อรักเขาเศร้าทำไม

กลับมาเป็นตัวตนต่ายคนเก่า
คืนสู่เหย้างานเขียนเปลี่ยนนิสัย
ลำบากบ้างตอนแรกต้องแยกใจ
เขาจากไปไกลแล้วอย่าแพ้วตาม

กลับมาเริ่มต้นใหม่เอาใจกลับ
เปิดใจรับคำเตือนหมู่เพื่อนห้าม
ที่ผ่านมาช้ำใจในหนึ่งนาม
เพื่อนล้นหลามยังคอยชม้อยแล

ต้องทบทวนเรื่องราวในคราวก่อน
เหตุใดจรพาใจไร้ทางแก้
ในเฟสบุคส์มีหรือคือรักแท้
FACE OR FAKE กันแน่ แค่มายา

โดย..พิณจันทร์ (กระต่าย ชมแข)